Ik tuit mijn lippen en voel ze kriebelen. “Nee, kijk, zo. Geen bolle wangen, maar probeer tussen je lippen door te blazen, alsof je iets uitspuugt.” Ik doe wat Hans Smit zegt. De hoorn houd ik stevig vast, mijn ogen knijp ik tot spleetjes en verdomd ja, het lukt. Ik krijg geluid uit het instrument. Smit staat nog net niet te juichen, ik uit volle borst.
Over drie lentes is hij 80, maar hij ziet er uit als een man die nog maar net met pensioen is gegaan. Weliswaar grijs, maar nog een goeie kop met haar, een uitstekend bewegingsapparaat en heldere ogen. Hij ziet ze lopen hoor, vrienden van vroeger...
